Nog steeds blond en in Bolivia

Zo. Ik ben er weer.

Even in het kort, om ‘bij’ te bloggen:

• Blogs van de afgelopen twee maanden bij Viva zijn hier te vinden. Nou ja, eigenlijk waren het zes weken en ben ik gewoon heel erg laat met iedereen alsnog een goed nieuw jaar te wensen; dat het maar veel moois, goeds, gezonds en liefdevols mag brengen en voorlopig sneeuw- kou- en ijsloos is.
• Nog een paar berichten vanuit Sucre Stompwijk ingeslingerd, namelijk dit artikel over Linda en deze over de mooie doop waarbij ik tot peetmoeder werd benoemd. 
• Sinds vorige week mag ik mezelf wat Engelse woorden veroorloven, want  ik heb een nieuwe carriére als Engelse lerares ontplooid. Ik heb nu het voorrecht me dagelijks te verdiepen in grammaticale vraagtekens als de present simple en de past continuous. En echt, ik vind het nog leuk ook.
• Om wat extra fondsen te werven voor Nanta hebben we een  nieuw  project opgezet, namelijk dat van tours door Sucre. Een van de jongens gaat met een groep toeristen op pad door Sucre en vertelt daarbij alles wat hij weet van de stad. En ziedaar mijn nieuwe carriere; die van gids/vertaler Spaans – Engels. Met als resultaat dat ik nu weet waar de oud-presidenten begraven liggen, dat de vrucht van de cactusplant eetbaar is en dat er oorlogen zijn geweest met zowel Chili, Paraguay en binnen eigen land.
• Hoewel geen sneeuw, waren de feestdagen ook hier een feest. Kerst bij de ouders van Pablo in het warme Montero, oud & nieuw met een Europese en Boliviaanse aftelsessie ‘thuis’ in Sucre.
• Na twee maanden in dit nieuwe ‘thuis’ van zo’n 30m2 is de roze wolk nog alom aanwezig en geen enkele twijfel over de reden van mijn verblijf.
• Hopelijk vliegt de rest van dit jaar niet net zo snel om als de eerste twee weken van dit veelbelovende jaar, want dan zou het in een vingerknip voorbij zijn.Al is het dan natuurlijk wél lekker snel maart, wanneer ik hoog bezoek verwacht.

Moraal van het verhaal: ik ben nog steeds blond en in Bolivia. What’s new?

FF bij Viva

Yes!

Een lang gekoesterd schrijfdroompje van mij komt uit: de komende zes weken mag ik gastbloggen op viva.nl. En vanaf 1 januari is het weer gewóón Blond in Bolivia.

Tot die tijd pak ik mijn tas nogmaals in en uit en in en uit, ga ik vrienden maken bij het immigratiekantoor in Sucre, mijn zitvlees tarten met vlieg- en busreizen, meerdere keren mijn neus en kruin verbranden door zon op hoogte, mijn vriendje uitgebreid kussen, mango’s eten, de kids van het project knuffelen, een boliviaanse kerstboom aanschaffen, druiven eten met oud&nieuw en mijn schoen zetten in de hoop dat Sinterklaas afdwaalt van zijn gebruikelijke route. Tot dan!

Vraag van de dag

Vandaag bevond ik me een moment in shock-toestand.

Een collegabeller vroeg me wanneer ik nu precies vertek. ‘Volgende week vrijdag’ was mijn antwoord. Volgende week! Vanaf vandaag kan ik dat officieel zeggen, dus ik herhaal het nog maar eens. Don’t mind me.

Gewoon gáán alstublieft

Sinds deze week mag ik een nieuwe ervaring aan mijn CV toevoegen; callcenter agent. Een enorme verrijking van mijn carriére, dat mag duidelijk zijn. Tijdens de laatste loodjes van mijn verblijf in Nederland is alles geoorloofd om nog wat extra euro’s mee te nemen. Met als resultaat een droge keel en een totaal gebrek aan inspiratie.

En het is tijd voor essentiele vragen; hoe prop ik alles wat ik wil meenemen in twintig kilo? Voor hoeveel pakjes stroopwafels en zakjes drop heb ik plek? Kan ik me uitschrijven uit Nederland zonder de Belastingdienst achter me aan te krijgen? Kan ik een extra set pinpassen meenemen om financiele nood te voorkomen? En hoe doe ik dat met de zorgverzekering en zorgtoeslag? Welke papieren moet ik verzamelen om mijn visum te krijgen? En hoe moet het nou als ik straks iedereen heel erg ga missen? Wat als ik het niet trek om daar te wonen? Of geld te kort kom en wél wil blijven? Vergeet ik niet mijn telefoonabonnement op te zeggen, de huur van mijn kamer, krijg ik mijn bank wel verkocht, moet ik nou voor de zoveelste keer mijn spullen in verhuisdozen stoppen, krijg ik nog wel een fiets geregeld voor diegene waar ik hem aan schuldig ben en mijn adres op tijd gewijzigd? Wat nou als ik nou per ongeluk mijn hele gezonde verstand in Nederland achterlaat?

Oninteressante kwesties, waarvan ik wilde dat ze niet bestonden. Dat ik gewoon mijn spullen kan inpakken, iedereen met een kus, zwaai en glimlach kan uitzwaaien, zonder de gedachte dat ik ze heel lang niet zie, hun leven verder gaat net als dat van mij, maar allebei aan de andere kant van de wereld. Dat ik gewoon kan gáán, zonder na te denken, let love rule, dat idee.

Het einddoel lijkt uit zicht de verdwijnen onder een berg papieren. Daarom herinner ik mezelf er even aan. Bij deze.

Zo worden we vanzelf oud

De dagen gaan vanzelf voorbij. Dat is echt zo, weet ik nu. De ene dag wat sneller dan de andere.

Dacht ik vier maanden geleden die onoverzichtelijke brij van tijd die voor me lag nóóit door te komen, ineens was het zover;  het afscheid van mijn collegaatjes van 101 Woonideeen.  Bos bloemen, lieve woorden, cadeautjes en het besef dat mijn vertrek nu écht dichterbij komt.

Zo moeilijk was het eigenlijk niet eens. Ik hoefde alleen maar iedere ochtend om half zeven op te staan, de trein te vinden naar Amsterdam Lelylaan, de ene voet voor de ander te zetten richting kantoor en dan de hele dag te doen wat ik leuk vind; schrijven. En na de donderdag streepte ik weer een werkweek weg op mijn mentale lijstje, herhaalde nog eens de datum in mezelf en keek vooruit naar de eerstvolgende mijlpaal. Vooral niet naar de vertrekdatum want de donkere novemberdagen leken me liggend op het Scheveningse strand, als gast op een zomerse bruiloft of vanaf een zonnig tuinterras nog véél te ver weg.

Maar nu weet ik het zeker, de dagen gaan echt vanzelf voorbij. Je kunt ze maar beter zo leuk mogelijk inrichten. Die overige zeven weken tot aan het Hello Goodbyemoment mijn lieve latin lover ga ook redden, daar ben ik nu zeker van. Iedere ochtend is er weer eentje dichterbij hem. Ik zeg altijd dat ik niet kan wachten, maar ik weet nu dat ik het kan.

Hartzeer deel 2: droge rijst en varkenshuid

Vanaf nu alvast een vooruitblik op dat wat me hartzeer ofwel grote vreugde gaat bezorgen in Bolivia. Deel 2: Boliviaans eten

Voor een wereldschokkende culinaire ervaring kun je Bolivia beter overslaan. Of je hart moet sneller gaan kloppen van aardappels, gefrituurde kip en droge rijst.

Hartzeer deel 1: pepernoten

Vanaf nu een vooruitblik op dat wat me hartzeer ofwel grote vreugde gaat bezorgen in Bolivia. Deel 1: pepernoten.

 

Mopperdemopper en grote schande: de pepernoten liggen nu al in de winkel. Aan hyperactieve kids hebben we misschien niets, maar ik vier al vol vreugde de Nederlandse winter.

Op 5 december zit ik hoogst waarschijnlijk met mijn hoofd in de zon de droogleggingswet te betreuren, die van kracht is voor de verkiezingen de volgende dag. Nu kan het: ik neem stiekem een voorschot op Sinterklaas!

Nog een Ja!-woord

Dinsdagavond, half zeven. Niks saaie maaltijd voor de televisie, maar de laatste stop van mijn tour d’amour. De doordeweekse dag doet niks af aan het bruidspaar dat straalt, glittert, spettert en glimt van verliefdheid. Inmiddels heeft uw trouwe correspondent twee vrijgezellenfeestjes en drie bruiloften binnen dertig dagen bezocht en de volgende conclusies getrokken over het bestaan als bruiloftsgast.

Blond in Boliviaforum

YES! In navolging van deze weblog presenteer ik nu mijn eigen Boliviaforum op Wereldwijzer.nl. Voor alle vragen, informatie en discussies over reizen en leven in Bolivia kun je vanaf nu ook hier terecht.  

Ok, er wordt nog een beetje aan geknutseld maar het begin is er. Welkom, welkom.

Grenzeloos verliefd

ik: ‘Pablo?’

P: ‘Ja?’

ik: ’Er is hier een show op televisie en die heet Grenzeloos Verliefd.’

P: ‘Neeeeeee, echt?!’

ik: ‘Ja echt. Dat gaat over meiden die naar het buitenland verhuizen voor hun vriendje. En iedereen zegt steeds dat ik daar aan mee moet doen, maar het lijkt me zo vreselijk. Zo’n camera op mijn hoofd de hele tijd. Ik kan me er niks bij voorstellen dat mensen daar graag aan mee willen doen. Wat vindt jij?’

P: ‘Dat lijkt me niks, want dan kan ik nooit naar Nederland komen. Dan raak ik daar zó bekend dat ik niet meer over straat kan!’

ik: ‘Dan moet ik je straks delen met andere Nederlandse meisjes. En dan krijg je een fanclub en hebben we paparrazi in de tuin.’

P: ‘En dat willen we natuurlijk niet.’

ik: ‘Nee! Dat willen we natuurlijk niet’.