Eindelijk weer wat meer tijd en vooral rust om de weblog te updaten. Het laatste bericht is van meer dan een jaar geleden (shame on me) en er is in die tijd veel gebeurd. Een poging tot een kleine samenvatting dan maar. En de intentie om meer te bloggen, al is deze door voorgaande uit de hand gelopen blogpauze geheel onder voorbehoud.
Hoe kan ik een heel jaar in één blogje samenvatten? Laat ik beginnen bij De Grenzeloze Liefde, want daar begon het allemaal mee. Er is nog niks afgedaan aan deze Liefde, integendeel. Na een half jaar in een gemeubileerd ienieminie appartement, de stap gewaagd en samen bed, fornuis en eettafel gekocht voor ons nieuwe ´lege´ appartement. Hier onlangs een kledingkast, wasmachine en een kat (Wafle) aan toevoegd.
Vervolgens werk. Dat zorgde voor een flink vraagteken. Na klusjes bij Ñanta, engelse lessen geven, werken in twee verschillende hostels en het regelen van een jaarvisum besloot ik mijn inkomen niet van de grillige Bolivianen af te laten hangen. Ik moest zelf iets bedenken en ging zo aan de slag met Stay in Sucre. Net onderweg met de opzet voor de site kwam ik Geke tegen en zij had grootse plannen. Ik wat kleinere en zo kwamen we in het midden terecht met Flavour: een winkeltje in het centrum van de stad voor een lekkere koffie, zelfgebakken brownie, appeltaart of een Nederlandse stroopwafel. Daarnaast is de website zo goed als af en zijn de eerste vrijwilligers zelfs al geweest. Na maanden van buffelen en zeventigurige werkweken krijgen we nu handigheid in het bakken van brownies, het beantwoorden van de mail, het ontvangen van vrijwilligers en hebben we zelfs al onze eerste grote aankoop bij elkaar gespaard van het verdiende geld: een vriezer.
Inmiddels is mijn eerste jaarvisum bijna verlopen en ben ik aan de beurt voor mijn tweejarig visum. Dat is vooral een kwestie van veel geduld, geld en van het kastje naar de muur en weer terug. Oh ja, ik ben sinds december officieel geemigreerd en sta dus niet meer in Nederland ingeschreven. Eng? Best een beetje.
Verder ben ik ingeburgerd bij ´Las Palomitas´ (de duifjes), onderdeel van een grotere dansgroep. We dansen morenada, van origen de dans van de rijkere bevolking en dan met name de cocaverkopers. Het hoogtepunt is de grote optocht in september ter ere van de katholieke maagd van Guadalupe.
Natuurlijk ontbreekt er van alles zoals mijn bezoek aan besneeuwd Nederland in december, onze twee verhuizingen, Pablo zijn promotie op het werk en het is al weer een tijd geleden maar het was zeker een hoogtepunt in het afgelopen jaar: het bezoek van mijn ouders.
Tot zover een poging om mijn blogpauze te verantwoorden. Hopelijk binnenkort meer!
Recente reacties